Konstanty Borysoglebski (16.10.1865 — 1920)

Informacje o życiu i działalności polskiego architekta Konstantego Borysoglebskiego są dość ubogie. Niektóre okresy jego życia w ogóle nie zostały zbadane, a data urodzenia w różnych źródłach podana jest błędnie. Specjaliści powinni przeprowadzić dokładne badania, przede wszystkim w archiwach Moskwy, Petersburga, Astrachania, Ałmaty Kurska i Baku.

 

Szlachcic z dziada pradziada Konstanty Borysoglebski urodził się 16.10.1865 r. w guberni moskiewskiej. W 1888 r., po ukończeniu instytutu w Petersburgu, został skierowany do Astrachania (Jubileuszowy zbiór informacji o działalności byłych wychowanków Instytutu Inżynierów Państwowych 1842-1892, G. W. Baranowski).

 

W 1890 r. architekt przybył do Siedmiorzecza, gdzie od 1896 do 1902 r. pracował jako regionalny architekt działu budowlanego. K. Borysoglebski zaprojektował i wybudował w Siedmiorzeczu sporo budynków. Mieszkańcy zapamiętali go jako architekta, którego łabędzim śpiewem był Sobór Wniebowstąpienia Pańskiego w mieście Wiernyj (Ałmaty). W 1893 r. polski architekt otrzymał srebrny medal od Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego „za wspaniale wykonaną pracę nad budową pomnika na grobie majora generalnego N. M. Przewalskiego”. W 1902 r. Borysoglebski wyjechał z Siedmiorzecza na zawsze.

 

W latach 1902-1908 Konstanty Borysoglebski zajmował stanowisko architekta działu budowlanego kurskiego zarządu gubernialnego. Prace wykonane w Kursku to projekty budynków: Urzędu Skarbowego, szpitala dla dzielnicy medycznej (współautor Burchanowski), Kurskiej Żeńskiej Szkoły Diecezjalnej (współautor B. Alberti, nagroda w konkursie w Petersburgu, projekt niezrealizowany), Żeńskiego Gimnazjum im. D.K. Kromskiego w mieście Korocze (Kurska Encyklopedia, 2004-2015, Sz. R. Gojzman).

 

W 1909 r. Borysoglebski został przeniesiony do Bakijskiego Urzędu Miejskiego. Do 1903 r. polski architekt zajmował stanowisko architekta miejskiego. Niestety, jego dalsze losy nie są znane. Monumentalne budowle Borysoglebskiego w klasycznym stylu, „Hale Olgińskie”, 1910-1912 (ul. Rasułzade) i „Gimnazjum Męskie”, 1911-1913 (ul. Fizuli, na rogu S. Wurguna), zajęły bardzo ważne miejsce w przestrzeni miejskiej Baku.

Działalność Borysoglebskiego zakończyła epokę „architektonicznego bumu”. Ogrom pracy jaką włożyli w tworzenie przestrzeni miejskiej polscy architekci, pozwala mówić o „polskim Baku”.

Ofił Ismayłow